برای اطلاعات بیشتر به ادامه ی مطلب بروید

         ضربه با ناخن بهتر است یا با گوشت سر انگشت در واقع مربوط به زمان های دور تاریخ موسیقی است.

   فقط از نیمه دوم قرن بیستم است که به نظر می آید این مسئله به نفع نوازندگی با ناخن به پایان رسیده است. آن هم به این دلیل که صدای تولید شده با ناخن عملا بلند تر است و طیف رنگی آن وسیع تر و از همه مهم تر تصمیم به ضربه زدن قطعی تر و واضح تر صورت می پذیرد. روش ضربه با ناخن امروزه در تمام دنیا توسط نوازندگان حرفه ای و آماتور پذیرفته شده است. پس با احتساب این مطلب می توان بحث ناخن را پایان داد، گرچه هنوز بسیاری از افراد معتقدند که باید با ترکیب ناخن و گوشت نوازندگی کرد که منطق این دیدگاه کمی غریب است. به نظر می آید نگاه نوستالژیک به گذشته بر این افراد سایه افکنده و نمی گذارد ایشان به طور قطع از گذشته ببرند. شاید کمی احتیاط این حس را به وجود آورده باشد که اگر به چیزظریف و شکننده ای مثل ناخن اطمینان شود تکنیک را نامطمئن و ناپیوسته می سازد. این دلیل از هر نوع که باشد، خود روش، یعنی ترکیب ناخن و گوشت به نظر غریب می آید چون شفافیت و وضوح و نیز لگاتو نوازی در این میان فدا می شود و سرو صدای غیر موسیقایی ضمیمه کار می شود.

چگونه از تمرینات خود نتیجه بهتری بگیریم ؟

اگر سوالات تخصصی دارید به وبلاگ وسایت آقای فرزاد رضایی مرا جعه فرمایید و یا از طریق قسمت پیوند ها سوالات خود بپرسید

                 

که به دو قسمتِ عمده تشکیل می شود: 1ـ قسمت عملی که شامل خواندن و تلفظ نُتهای موسیقی به شکل آوازی و وزن خوانی. 2ـ قسمت علمی ( نظری ) : شامل شناخت کلیه ی علامت ها و قواعدی است که در طی قرون متمادی به منظور اجرای هر چه دقیق تر موسیقی به تدریج ابداع شده تکامل یافته اند.

به طور خلاصه می توان گفت که سُلفژ یعنی خواندن نُتها موسیقی با در نظر گرفتن ریتم و زیر و بمی آنها که اغلب با آموزش تئوری مقدماتی نیز همراه است.

برای زدن سیم های. بالا یعنی. سیمهای۶.۵.۴ باید از انگشت شصت استفاده کنیم

اما برای نواختن سیم های پایین از انگشتان دیگر استفاده می کنیم

ویژگی های صدا

صداها دارای چهار ویژگی هستند: 1. در میان دو صدا، آن که نازک تر است، ( زیر ) و آن که کُلُفت تر است، ( بم ) نام دارد. این ویژگی بین اصوات را ( زیرایی ) می گویند.

2. میزان قوی یا ضعیف بودن هر صوت را شدت می گویند. آهسته ترین صدایی ( کم ترین شدتی ) که گوش انسان می تواند بشنود را آستانه شنوایی وبلند ترین صدایی ( بیشترین شدتی )  که گوش انسان می تواند بشنود را آستانه دردناکی می نامند. 3. مدت زمان کشش هر صدا را دیرَند آن صوت می گویند. 4. کیفیت ویژه صدای هر ساز یا آواز خوان که سبب تمایز آن با دیگری می شود را طنین یا رنگ صوتی می گویند.