ضربه با ناخن بهتر است یا با گوشت سر انگشت

اگر کار یک انگشت را باحرکت کند ببینیم به سادگی معلوم خواهد شد که ضربه ترکیبی ناخن و گوشت اصلا صدای خوب و امتیاز بارزی ندارد. مثلا اگر نیم سانتی متر بالای سیم ضربه را شروع کنیم اولین محل تماس ناحیه ی بین سیم و گوشت دست خواهد بود، سپس سر انگشت حرکت را دنبال می کند تا این که تماس بین ناخن و سیم برقرار شود. این امر چند نتیجه غیر منطقی دارد. اول آن که در این بین صدای خراشیدن چیزی به گوش می رسد زیرا گوشت به سیم ساییده می شود. دوم آن که سیم به طور دائم در حالت خفه شدن (دمپ) قرار می گیرد و در زمانی که گوشت انگشت با سیم تماس دارد جلوی ارتعاش سیم از این طریق گرفته می شود. نتیجه این خواهد شد که از یک نت به نت بعد سکوت ایجاد شود که آن را به استاکاتوی ناخوانده نیز می توان تعبیر کرد. گذشته از این نوعی صدای اضافی ناخواسته مانند صدای (کلیک) جزئی در هنگام عبور سیم از زیر سر انگشت به طرف ناخن شنیده می شود. پس چند دلیل در مورد ضعف ضربه ترکیبی ناخن و گوشت را دیدیم که اگر چه به نظر خیلی مهم نمی آید ولی با مقایسه شان با طنین رنگی و صدای منتج از ضربه (ناخن خالی ) قطعیت بیشتری دارد که از طریق تمرین های فراوان و مستمر به دست خواهد آمد. ضربه ترکیبی ناخن و گوشت به سرعت ضربه لطمه می زند، در جایی خوانده ام مزیت آن این است که: (بعد از جداشدن ناخن از سیم مقداری از لطافت و نرمی گوشت سر انگشت روی سیم باقی می ماند.) (کذا!!) من فکر میکردم وقتی تماس سیم با آخرین سطوح ناخن تمام شود دیگر هیچ صدایی تولید نخواهد شد! همیشه به یاد داشته باشید هر اتفاقی که پیش از به ارتعاش درآمدن سیم ها بیفتد تاثیری بر صدادهی نهایی نخواهد داشت زیرا سیم قبل از تماس گوشت دست با آن بی حرکت است. من معتقدم که باید از ناخن و باز هم می گویم از ناخن خالی استفاده شود. اگر نوازنده بدشانسی آورده و رشد ناخن او اشکالاتی دارد یا اینکه دارای جنس خوبی نیست در این صورت روبه ضربه با گوشت دست بیاورد ولی در نهایت، توقع زیادی از جنس صدای خوب ساز نداشته باشد. پس آنقدر باید تمرین کرد تا سر انگشتان دست راست مانند دست چپ سفت و شاخی شود